Παει πολυς καιρος , o χοροχρονος εβαλε τα δυνατα του αλλα μαλον δεν τα εχει καταφερει ακομα! Καταφερε μονο να με βαλει απλα σε μια δινη και να με περιστρεφει συνεχως .
Σημερα απ το πρωι αισθανομουν περιεργα.Το μεσημερι με βρηκε να ακουω μουσικη και να σε σκεφτομαι. Ξερεις νομιζω αυτην την γλυκεια μελαγχολια που σε πιανει που και που με στην βουη και στο τρεξιμο και ανατρεχεις σε ομορφα και αληθινα χαμογελα , σε ομορφες και αληθινες στιγμες.
Αργοτερα ακυρωνοντας ραντεβου και υποχρεωσεις εκλεισα και τα κινητα και βρεθηκα με το “εφηβικο” μου κουτι στα χερια να κοιταω φωτογραφιες , να μπαινω μεσα τους και να ξαναζω τις στιγμες, περασα και στα γραμματα σου , η αληθεια ειναι οτι δεν τα διαβασα με χρονολογικη σειρα.Ξεκινησα μαλλον αναποδα ,απο εκεινο το τελευταιο που μου παρεδωσε ο ταχυδρομος ενα μεσημερι – που με βρηκε “κομματια” για να με αποτελειωσει-με φιλους στην μονοκατοικια της Σπαρτακου στην γειτονια των μουσικων και των “ψαγμενων” καθηγητων Πανεπιστημιου …και κατεληξα στα πρωτα με τα εφυολογηματα τηνποιητικη γραφη και τα ομορφα σκαρωμενα λογια, εψαχνα μυρωδια μολυβιου και αρωματων εχουν ξεθυμανει λιγο αλλα σε νιωθω εκει μεσα! Εισαι σε καθε φακελο , σε καθε λεξη , καθε γραμμη. Τα Θυμασαι; διαβαζωντας τα νιωθω τυψεις που δεν εχεις περισσοτερα δικα μου , εχω μοιραστει μαζι σου χιλιαδες ομορφα πραγματα και ομως ποσα λιγα εχεις με χαρτι και μολυβι…
Ξερεις δεν ειναι η πρωτη φορα που το ανοιγω αυτο το κουτι , εχει ξανασυμβει 3-4 φορες και καθε φορα νιωθω το ιδιο. Απο την μια θελω να κανω ενα παρτυ με πολλους φιλους , σκεφτομουν μαλιστα να ειναι οσοι εχω μιλησει για σενα τοτε…και στο τελος αφου ολοι φανε πιουνε χορεψουνε τραγουδησουν να μεινω μονος να βαλω το “Για να σ΄εκδικηθω” και να τα καψω!!!! Απο την αλλη μ αρεσει που μολις βρω τα “δυσκολα” εχω ενα κουτι αναμνησεις και απο σενα σε μια γωνια που μπορει να μου δωσει θαρος ανα πασα στιγμη ακομα και αν με κανει να κλαιω σαν μωρο..
Το να θυμασε και μονο οτι υπαρχει αυτο το blog μου μοιαζει απιθανο αλλα ετσι και αλλιως μονο εγω και εσυ ξερουμε την υπαρξη του.
Κλεινω το PC δεν μου μιλαει και δεν φταιει σε τιποτα ασε που ειναι τοσο γενικολογα αυτα που γραφω και τοσο μεγαλη η αισθηση της αυτολογοκρισιας που αισθανομαι. Γραφω εδω γιατι δεν βρισκω το θαρος να σε παρω τηλεφωνο , εχω καιρο να μαθω νεα σου , δεν ξερω την νεα σου ζωη , δεν θελω να σου γινομαι και βαρος.!
Θελω πολυ να σε δω ,θελω ωρες να σε κοιταω , θελω ωρες να σου μιλαω εχω πολλα να σου πω, θελω να σ αγκαλιασω , θελω να φυγουμε καιρο , θελω,θελω…
pff.. απλα αυτο ακουγα εκεινη την ωρα μαλλον!
Φιλακια μωρακι μου και να περνας καλα
